Mauro, het schoothondje van de oppositie.

 De zaterdag ontwaakt. Een schitterende dag ligt voor mij. Een dag vol  nieuwe kansen. Nieuwe gedachtes in het landje waar de kleine man zo  groot is geworden. De media is er op gesprongen als leeuwen en de  populistische oppositie schreeuwt moord en brand. Typisch een dag  voor een partijcongres in Utrecht. Het CDA. Het Christen Democratisch  Appèl is een politieke partij, dat vaak nog wordt omschreven als  angsthazen. Waar zitten de groene christenen op het politieke  schaakbord? Vandaag werd mij duidelijk, dat het CDA probeert weer  omhoog te kijken. Al met al een zeer nobel streven, waar deze mensen  zeker in zullen slagen. Toch merkte ik dat het nieuwe geluid via de media  nieuw is voor de gevestigde orde.

 

Het was frappant om te horen, dat na de zo omstreden stemming over “Mauro”, er een geluid uit  de zaal kwam, dat het wel jammer was, dat de media zo snel was weggegaan. De andere  partijpunten waren ook belangrijk. Een beetje domme reactie, want het gaat nu om “Mauro”. De  Angolese jongeman, die menigeen in zijn hart heeft gesloten. Hier hamert de oppositie ook op.  Minister Leers, de brave man, werd een paar dagen geleden nog persoonlijk verweten, door een  niet nader te noemen lid van Groen Links, dat hij niet wilde luisteren. Het was schrijnend om te zien, hoe het politieke spectrum op het punt gekomen is, dat mensen persoonlijk worden afgebrand. En dat over het hoofd van die zielige Mauro.

 

Is Mauro eigenlijk zo zielig als menigeen schetst. Inmiddels is hij zielig gemaakt. Zielig door de media gemaakt, waarbij de hypocriete oppositie het CDA verwijt, dat ze schoothondje zijn van Geert Wilders. Onzin. Het gaat hier om iemand, die door fouten en angsthazenpolitiek, nu wederom wordt beoordeeld op de mogelijkheid om te blijven. Ik hoop, dat de politiek eens goed gaat kijken, of we over de hoofden van schrijnende gevallen elkaar moeten blijven uitspelen. Gelukkig liet men bij het CDA zien, dat een humaan beleid mogelijkheid kan worden binnen strenge regels. Dan maakt het niet meer uit, wat twee dissidenten zeggen. “Mauro, ik hoop van harte dat het gaat lukken, maar wees duidelijk dat als je mag blijven, je waarschijnlijk een BN’er gaat worden van buitenlandse afkomst. Misschien maar eens gaan praten met Ayaan Hirsi Ali?

Reageren: mail naar vredestichter4@yahoo.com of reageer bij deze column.

Ode aan een meester

  Een melancholisch geluid, een bekende stem uit duizenden.

Monotoom en villijn. Scherp, doch zonder puntige randjes.

Vulpen in de aanslag, een biertje speciaal voor hem neergezet.

De kritische blik, kijkend door dat brilletje op zijn neus.

 

Bejubeld, verguisd. Ik mag hem wel. Mijn held.

Nico Dijkshoorn, plezierig in de omgang, dunkt mij.

Wat een scherpzinnig gewauwel, hij weet hoe groot hij is.

Nico Dijkshoorn. Weet gij wel hoe irritant hij is?

 

mail to: vredestichter4@yahoo.com

Khadaffi, klootzak die een proces verdiende.

Kloppende waanzin in het binnenste van het leven. Iedereen heeft het. Iedereen krijgt. Bij de geboorte weet je al dat je het hebt. Een hart. Een machine, die ervoor zorgt dat het levende bewijs van een wonder is ontstaan. Hier moest ik aan denken, toen ik de beelden zag van een dode tiran te midden van vrijheidsstrijders. Een bebloede generaal, neergesabeld door aasgieren. Moordenaars, die zijn bloed dronken alsof het een heerlijk wijntje was. Eerst was hij nog levend gevonden in de grond. Schreeuwend van angst, dat hem hetzelfde lot overkwam als de vele slachtoffers, die hij in zijn leven gemaakt had. Wetende dat dit lot onoverkomelijk was. Khadaffi is dood. Vermoord. Is dit goed? Is dit de manier om jezelf te bevrijden van tirannie.

Laat me eerst zeggen, dat ik duidelijk tegen elke dictatuur op deze aarde ben. Vrede is een heerlijk begrip waar mijn hart van overloopt. Toch zijn er mensen in deze wereld, die menen de macht te willen hebben over een ander individu. Een gevoel, dat vaak is ontstaan uit onvrede en overgoten is door een saus van een te hoge eigendunk en een meerwaardigheidscomplex waar je u tegen zegt. Natuurlijk dienen deze mensen uitgeroeid te worden. Natuurlijk horen deze mensen niet thuis op het hoogste platvorm van de macht. De vraag is alleen; “Hoe zorg je ervoor dat democratie hoogtij viert, zonder eer te doen aan de hartvochtige wijze van vrede stichten?”. Is kwaad met kwaad vergelden niet het grootste probleem in de wereld.

Khadaffi, Bin Laden, Hussein. Alle drie klootzakken, die het verdienen om hun hele leven weg te rotten in een gevangenis. De doodstraf na een proces, zou eigenlijk te zwak zijn. Maar een proces dient er wel te zijn. Ook al zijn het klootzakken, ze zijn wel mensen met een hart. Klootzakken, die vroeger opgegroeid zijn door hun eigen familie. Klootzakken, die ooit liefde hebben gekend voor de medemens. Is dit in één keer veranderd? Wanneer deze klootzakken in hun leven, de gedaanteveranderingen hebben ondergaan, van mens naar beest, geeft ons niet het recht om niet meer te kijken naar de mens achter het beest. Beesten hebben ook rechten. Vraag maar aan Marianne Thieme.

Dit alles meenemend, ben ik geschokt, dat Khadaffi vermoord is. Hopend, dat de nationale Veiligheidsraad van Libië, de rust in het land kan bewaren, wens ik alle mensen, daar veel succes met het idee dat ze zelf ook moordenaars zijn. Verdedigen is één ding, maar vermoorden zonder proces kan gewoonweg niet.

Mail naar: vredestichter4@yahoo.com